ETYKA


Jak wykazały badania naukowe, słup ze Zbrucza jest złożonym w swojej strukturze wyobrażeniem ideograficznym. Jego analiza semantyczne pozwala na rekonstrukcje podstaw wiary dawnych Słowian, która wyraźnie określała pozycję jednostki ludzkiej w otaczającym ją świecie, a co za tym idzie — zakres jej praw i obowiązków.


Święty słup ze Zbrucza uświadamia wiernym, że:

- człowiek jest cząstką przyrody

- człowiek jest cząstką społeczeństwa

- człowiek jest cząstką rodu


Człowieczy byt, jego bezpieczeństwo i życiowe powodzenie, zależne są od respektowania tych prawd. Inaczej mówiąc: przesłanie zawarte w posagu nakazuje respektowanie Praw Przyrody i przestrzeganie Praw Ładu Społecznego. Wymaga tego od nas dla naszego własnego dobra.


Tym samym również Rodzimy Kościół Polski, uznając człowieka za część przyrody, a jednocześnie za część społeczeństwa, wymaga od niego respektowania Praw Przyrody i Praw Ładu Społecznego (przestrzegania niejako uniwersalnych zasad współżycia społecznego, wspólnych na przestrzeni wieków dla większości znanych kultur). Jednocześnie przy tym — m.in. uznając, że natura nie potrzebuje żadnych tzw. świętych ksiąg (czy spisanych w formie dekalogu reguł), by jej prawa były respektowane, jak również uznając, że nic nie zastąpi człowiekowi samodzielnego myślenia i zdolności empatii — związek nasz stara się unikać formułowania tych oczywistych dla większości zasad, w formie niejako gotowych przepisów na właściwe życie. Tym samym nie godzi się na popełnianie kradzieży i zabójstw, gwałtów i rabunków. Nakazuje natomiast poszanowanie dla związków międzyludzkich, które organizują społeczeństwo — od rodziny po państwo. Nakazuje również bronić przyrody, uznając ją za twór święty.


W rodzimowierstwie (jako etnicznym, rodzimym systemie wyznaniowym, zaliczanym do tzw. religii naturalnych – opartych na Tradycji przekazywanej w ciągu pokoleń) istotny jest patriotyzm, rozumiany jako postawa umiłowania i pielęgnowania narodowej tradycji, kultury czy języka. Postawa umiłowania i oddania własnej ojczyźnie oraz chęć ponoszenia za nią ofiar — charakteryzująca się przedkładaniem celów ważnych dla ojczyzny nad osobiste, a często także gotowością do poświęcenia własnego zdrowia lub życia oraz pracy dla jej dobra. Postawa przejawiająca się nie tylko w walce o obronę rodzimych wartości, ale również w twórczym działaniu na mecz ich umocnienia.

Jednocześnie przeciwstawiamy się utożsamianiu patriotyzmu ze skrajnym nacjonalizmem — rozumianym jako postawa bezkrytycznie przedkładająca interesy własnego narodu nad interesy innych narodów (oraz w podobny sposób uznające interes własnego narodu za nadrzędny wobec interesu jednostki, grup społecznych i społeczności regionalnych), która to postawa w skrajnych formach prowadzić może do zagrożeń wynikających z rasizmu, ksenofobii i szowinizmu. Uznajemy, że każdy ma prawo żyć jak chce i jak mu się podoba, o ile nie szkodzi to innym oraz o ile osoba ta nie narzuca tego sposobu życia pozostałym wbrew ich woli.


Zasadniczo przy tym, Rodzimy Kościół Polski jako związek wyznaniowy (za priorytet przyjmujący kontynuację i upowszechnianie rodzimej wiary, którą uznaje za główną, wspólna płaszczyznę porozumienia w ramach swoich struktur), a nie polityczny, stara się (na ile to współcześnie możliwe) nie zajmować stanowiska w kwestiach politycznych, a tym bardziej bezpośrednio nie wpływać na indywidualne poglądy polityczne swoich członków.


Związek zastrzega sobie możliwość wykluczenia ze swych szeregów osób wybitnie szkodzących wizerunkowi rodzimej wiary lub rażąco naruszających wartości, wsady i reguły przedstawione w niniejszym opracowaniu.